RTV Ridderkerk Radio uitzending

Arjan van de Voorde over Stichting VerenigdeHoop bij RTV Ridderkerk

Afgelopen zondag was Arjan van de Voorde, voorzitter van Stichting VerenigdeHoop, te gast bij RTV Ridderkerk. In het radioprogramma vertelde hij meer over het werk van de stichting en de missie om medische apparatuur een tweede leven te geven in ontwikkelingslanden.

Stichting VerenigdeHoop zet zich onder andere in voor ziekenhuizen en zorgprojecten in Oeganda. Zo wordt er samengewerkt met het kinderopvanghuis Amecet in Soroti, waar kwetsbare en achtergelaten kinderen een veilige plek en medische zorg krijgen. Lees meer over Stichting Amecet. Amecet biedt opvang aan onder andere zieke, achtergelaten of verwaarloosde kinderen en probeert hen uiteindelijk weer veilig terug te plaatsen bij familie of in een pleeggezin. ()

Daarnaast wordt de stichting momenteel ondersteund door Cycling for Others, een groep sportieve fietsers die met sportieve uitdagingen geld inzamelen voor goede doelen. Bekijk Cycling for Others. In 2026 zetten zij zich in voor Stichting VerenigdeHoop door een uitdagende fietstocht te ondernemen waarbij sponsorgeld wordt opgehaald voor het transport van medische apparatuur naar Oeganda.
Wie deze actie wil steunen kan rechtstreeks een bijdrage doen via de actiepagina:
https://supp.to/ondersteuning-stichting-verenigdehoop-cycling-for-others

Tijdens het interview vertelt Arjan onder andere over het verzamelen en transporteren van medische apparatuur zoals couveuses en echoapparatuur. Apparatuur die in Nederland vaak wordt afgeschreven, kan in Oeganda nog een groot verschil maken. Naast het leveren van apparatuur helpt de stichting ook met training en begeleiding van lokaal personeel, zodat de hulpmiddelen duurzaam gebruikt kunnen worden.

Luister hieronder naar het geluidsfragment van het interview. Daaronder vindt u de volledige uitgeschreven transcriptie van het gesprek.

Transcriptie van het interview

Hieronder vindt u de uitgeschreven versie van het gesprek met Arjan van de Voorde tijdens de uitzending bij RTV Ridderkerk.

Arjan, van harte welkom in het programma. Ik ben bijna in slaapgeval, hè?

Nou, ik luister aandachtig.

Je komt vertellen over Stichting VerenigdeHoop, maar kan je eerst jezelf even voorstellen?

Ja, dat is goed. Mijn naam is Arjan van der Voorden. Ik ben vader van vijf kinderen, woonachtig in Ridderkerk en ben ook voorzitter van de Stichting VerenigdeHoop, waar ik vanavond wat van over wil gaan vertellen.
woon in Ridderkerk en ik ben ook geboren en getogen in Ridderkerk, dus wel bekend hier.

En ja, Stichting VerenigdeHoop, ik heb daar de vorige keer ook wat van verteld, maar dat is al even geleden, dus misschien toch even goed om weer even op te frissen.

Ja, precies. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit van de Stichting VerenigdeHoop heb gehoord.

Ja, zie het. Nou, en daarom ben ik dus hier vanavond om dat extra onder de aandacht te brengen.

En dat is ook heel goed, je kan me alles wijsmaken, want ik weet het niet.

Maar kan je uitleggen wat het inhoudt, de Stichting?

Ja, Stichting VerenigdeHoop, dat heeft te maken met mijn werk. En ik heb een eigen bedrijf in Ridderkerk, dat is Technicare.

En wij doen dus productontwikkeling en productie voor de zorgsector. En we hebben een scala aan producten, maar een deel daarvan is bestemd voor moederen en kind. En dat is eigenlijk het lijntje naar onze stichting.

Wat wij voornamelijk doen, is dus apparatuur, zoals echo-apparatuur, maar ook couveuse apparatuur. Die verzamelen wij, die krijgen wij uit de ziekenhuizen. Teruggedoneerd, zeg maar, en die worden weer helemaal nagekeken door de leverancier.

En wij proberen die dus op transport te zetten naar Oeganda. En in Oeganda hebben we dus verschillende contacten, ziekenhuizen, ook een Nederlands contact. Dus op die manier proberen we dus die medische hulpmiddelen, die hier eigenlijk afgeschreven zijn, weer een tweede leven te geven.

Dus Stichting VerenigdeHoop, die biedt medische hulp in ontwikkelingslanden door het herstellen van de apparatuur, maar ook het lokaal trainen van personeel. En dat is ook ontzettend belangrijk. Want het is heel mooi als je spullen daarheen brengt.

Maar als dat het enige is, dan kan ik u wel zeggen, dan kan je het net zo goed niet doen, want dat heeft dan geen toekomst.

Nee, dan weten ze niet hoe ze het moeten gebruiken.

Ja, ze weten niet hoe ze het moeten gebruiken.

Maar al weten ze het wel en er gaat iets stuk of er ontstaan problemen. En als er dan geen vangnet is, dan houdt het ook op. Want dan verdwijnt apparatuur in de hoek en wordt vervolgens niet meer gebruikt.

Dus het is best wel intensief in de zin van, nou, we moeten de spullen verzamelen. Dat doen we hier in Ridderkerk. Die moeten nagekeken worden.

Ze moeten op transport naar Oeganda. En daarna moeten wij al achteraan, om dus de spullen naar het ziekenhuis te brengen daar. Ja, te implementeren, uitleg te geven, lokaal personeel te trainen.

En zo moeten we eigenlijk minimaal één keer, maar eigenlijk twee keer per jaar moeten we wel naar Oeganda om de goederen die we geleverd hebben, om die daar weer na te kijken. Wat is er nodig? Werkt het allemaal nog? En je hebt ook in Oeganda, net als in Nederland, heb je wisseling van de wacht. Zeg maar, personeel wat weer weggaat.

Nieuw personeel. Dus dat is een cyclus die maar blijft doorgaan. Dus je moet mensen blijven opleiden.

En dat is best wel lastig. Het is niet alleen het gebruik van de apparatuur, maar ook het onderhoud van de apparatuur. En dan landen als Oeganda en Afrikaanse landen.

Is het erg lastig om mensen bewust te maken van hoe belangrijk het is dat de apparatuur werkt en blijft werken. En dat is een stukje discipline wat ze niet gewend zijn.

Nee.

Nee. Ze leven daar, zeg maar letterlijk wat van de boom valt, dat eten ze ook. Precies.

Dus hoeven ze daar geen zorgen om te maken en het gaat allemaal heel traag. En op zijn 11 en 30ste, zoals wij dat zeggen hier in Nederland. Ja, gebeurt het vandaag niet, dan gebeurt het morgen of volgende week.

Ja. En als wij niet op tijd er zijn, zeg maar, dan gebeurt het dus helemaal niet. Zo eenvoudig is het.

Dus het is wel intensief.

Ja.

En soms denk je ook van, ja, waar doen we het voor? Maar toch, als je dan uiteindelijk ziet bij een kinderopvanghuis hebben we dus ook een Amecet, hebben we dus een couveuse geleverd.

Hoe dat gebruikt wordt, dat is fantastisch. En uiteindelijk doen we het daarvoor. Ja.

Ja. En waarom Oeganda? Waarom is daarvoor gekozen?

Ja, er is eigenlijk niet zozeer voor gekozen, maar voordat ik de stichting oprichtte, dat is nu drie jaar geleden, liep ik al met de gedachte van, al die apparatuur, wat zou ik daar graag wat mee doen? En ik heb altijd wel Oost-Europa in mijn gedachte gehad, omdat ik ook in mijn netwerk, zeg maar, daar contacten heb. Maar toch is dat heel anders gelopen.

En kreeg ik uiteindelijk contact met Mark Gerritsen, die dus in Lelystad heeft gewoond. En die nu samen met zijn vrouw naar Oeganda gegaan is om daar te werken in het kinderopvanghuis Amecet. En Amecet is 26 jaar geleden opgericht door Els, Els van Teilingen.

Die heeft dat alleen gedaan en dat is echt een meestelijk stukje werk wat zij daar neergezet heeft. En het is een kinderopvanghuis voor jonge kinderen en baby's, ja, die daar achtergelaten worden of gewoon gebracht worden, dat ouders niet weten wat ze ermee moeten, kinderen van tienermoeders, noem maar op. En zij heeft dat opgestart en inmiddels is het uitgegroeid tot een kinderopvanghuis waar 25 kleine kinderen verzorgd kunnen worden.

Els is met pensioen, zeg maar, en Mark en zijn vrouw die hebben dat dus opgevolgd. En dat zijn ook goede vrienden van ons geworden. Dat is fantastisch dat je een Nederlands contact hebt in de buurt van Soroti, want daar wonen ze dan.

Ja, hun hebben ook de ziekenhuizen nodig en wij ook natuurlijk om de apparatuur te brengen en te plaatsen. Maar hun werken wel als communicatiespeel, zeg maar, en op die manier kan je ook blijven monitoren of het allemaal nog gaat zoals het zou moeten gaan. Dus dat is wel fantastisch dat hun daar wonen en werken.

Ja, maar om alles te vervoeren, dat kost ook een hoop geld.

Ja, dat kost zeker een hoop geld. Hoe wordt dat geregeld?

Ja, als stichting hebben we wat acties, zeg maar, leveren we ook van donaties.

Wat we heel frequent doen, dat zijn dus pizzaavonden of pizza-momenten, zeg maar. Eén van onze bestuursleden, Ian, die heeft daar wat mee, pizzas maken, dat kan hij ontzettend goed. Dus we hebben goede apparatuur gekocht.

Hij heeft ook een uitklaarbare stand, zeg maar, met de logo's erop en aan. Daar komen we professioneel over voor feesten of allerlei andere momenten, zeg maar, als bedrijven of organisaties zeggen we, nou, dat zou leuk zijn om een pizzamomentje te organiseren. Nou, dan zou ik zeggen, meld u aan bij www.verenigdehoop.nl en we kunnen dat prima voor u verzorgen.

Dan kost een pizza een bepaald bedrag, je hebt verschillende soorten natuurlijk, maar wat er overblijft, zeg maar, dat is dan voor de stichting. Nou, en dat loont echt wat de moeite.

Ja.

Dat is echt leuk om te doen. En die worden dan ergens gemaakt en dan ergens heen gebracht, of die pizza's? Nou, we hebben zelf de ovens bij ons. We hebben eigenlijk een soort kar, aanhangwagen zeg maar, waar alles in zit.

Dus Ian bereidt dat voor, alle groentes en wat er allemaal bij hoort bij de pizza, zeg maar. Nou, en dan gaan we naar de locatie en op locatie stallen we het uit en dan gaan we bakken.

Ja, wat leuk!

Ja, dus dat zijn echte verse pizza's, dat is hartstikke leuk.

Het enthousiasme van de mensen die dan pizza komen eten is altijd geweldig om te zien en vaak krijg je natuurlijk ook wel wat extra donaties en ja, dat is natuurlijk ook waar we het voor doen uiteindelijk.

Ja, precies.

En het is ook een moment waarop je de mensen kan laten zien van, nou wij zijn Stichting VerenigdeHoop en dit doen we en hier doen we het voor.

Dus dat sluit mooi op elkaar aan.

Ja, maar dat is dan eigenlijk voor grote groepen of als ik zeg van, nou ik vier thuis mijn verjaardag, ik zou het leuk vinden als jullie langskwamen, doen jullie dat ook of niet?

Nou, een verjaardag, ja, ik weet niet hoe groot de familie is natuurlijk. Nee, ik heb een hele kleine familie.

Ja, precies. Maar inderdaad, als je een groep hebt van, nou ja, van dertig, veertig, vijftig man, nou prima. We doen het bij ons in de kerk ook, hebben we twee pizzaavonden per jaar en de mensen kijken er elke keer naar uit want het is gewoon hartstikke leuk, het is gezellig, het is weer even een ontmoetingsmoment met elkaar en ja, dan bak je toch ook zomaar tachtig, negentig pizzas weg.

Mooi. Ja, dat gaat heel goed. En iedereen lust pizza toch? Ja, ja.

We gaan zo even naar een stukje muziek luisteren en je hebt zelf Psalm 3, vers 2 uitgekozen, waarom deze psalm?

Ja, waarom deze psalm, ik heb er net nog over nagedacht toen ik hierheen reed in de auto. Ja, dat is wel iets heel persoonlijks, zeg maar, Psalm 3, vers 2, als je kijkt naar de achtergrond van Psalm 3, vers 2, maar trouwen God gij zijt, het scheelt dat mij bevrijdt, mijn eer, mijn vast betrouwen en David heeft die psalm geschreven toen hij achtervolgd werd door zijn zoon Absalom. Nou, ik ben natuurlijk niet achtervolgd door Absalom, maar geestelijk, in het geestelijke leven kan het wel zo zijn dat je, zeg maar, in een hoek gedwongen wordt, in een hoek gedrongen wordt, dan zeggen ze wel eens, ja, dan zit een duivel op je nek en dat is ook echt zo.

Kijk, en je weet wel dat je, geestelijk, dat het goed ligt voor jezelf persoonlijk en dat het bij God vast ligt, absoluut, en toch in je beleving kan het wel eens heel anders gaan. En het is jaren geleden dat ik, ja, voor mezelf ook in die verdrukking kwam, om het zo maar te zeggen, dat ik eigenlijk ook niet meer, ja, ik zag God ook niet meer. Dat zegt de psalmdichter ook, van kijk ik voorwaarts dan zie ik hem niet, kijk ik achterwaarts bemerk ik hem niet, en dan ben je voor je gevoel bij alles kwijt.

Ja. En als je dan naar muziek luistert of liederen of wat dan ook, nou, in dit geval was het voor mij de psalm drie vers twee, waar ik toen naar luisterde en dat gaf zo ontzettend veel troost en weer hernieuwde kracht. Ja, dat zijn momenten dat zou je nooit vergeten.

Ja. En dat staat ook in die psalm, op u vest ik het oog, dus ondanks dat je toch zo op je nek gezeten wordt door de duivel en die van alles wijs probeert te maken, dat toch door het geloof je oog op mag heffen naar omhoog. Ja, dat staat er zo mooi en dat hoofd omhoog heffen dat doet God zelf ook, want zelf ben je die kracht kwijt.

David heeft dat ook zo beleefd, jij heft mijn hoofd omhoog, dus God heft je hoofd omhoog. En dan doe je zijn gunst aan schouwen en dat is zoiets mooi, zoiets wonderlijks. Ja.

En dan word je op dat moment echt door God gewoon gesterkt. En ja, dat is eigenlijk een beetje de achtergrond van die psalm drie, met name het tweede vest. Dus als we die zingen in de kerk, dan gaat het volume altijd wat harder.

Dat is mijn psalm zeg ik dan altijd. Precies, nou we gaan er naar luisteren. Goed, ja.

[PSALM 3 vers 2]

We hadden het net al over apparatuur die jullie dan transporteren naar Oeganda. Dat kost natuurlijk heel veel geld en nu is er een actie voor, heb ik begrepen.

Ja, dat klopt, dat klopt.

Op dit moment zijn we bezig voor de NICU in Soroti en de NICU dat is een staatsziekenhuis. En de NICU is een afdeling waar dus premature en jong geboren met problemen zeg maar verzorgd worden. Ja.

Ja, de NICU dat is een afkorting van neonataal intensive care unit. Ja, wat daar hoort te staan, dat zijn sowieso couveuses voor de kleintjes om ze bescherming te geven, goede temperatuur kunnen geven. Er staat van alles wat in die ruimte, maar geen couveuse.

Dat was echt shocking toen we dat zagen. We zijn daar een actie voor opgestart en inmiddels hebben we een vijftiental couveuses staan hier in Ridderkerk. We hebben inmiddels een container aangekocht waar alles ingaat als alles geregeld is en dan gaat die per schip naar Oeganda toe.

Ja, en dat kost nogal wat. Ja, een kistje versturen, dat gaat dan nog, maar een container dan praat je echt over serieus veel geld. Ja, hoe komen we aan dat geld? Een poosje geleden werd ik uitgenodigd om wat te mogen zeggen op een zangavond, en dat is een zangavond aan de Pruimerdijk, die wordt daar een paar keer per jaar gehouden.

En daar heb ik wat mogen vertellen over de stichting ook. Later werd ik gebeld door iemand van de stichting Cycle for Others, en dat is een stichting die dus fietst met een aantal deelnemers en dan halen ze dus geld op voor goede doelen. En ik heb hier de website voor me, Cycling for Others is een groep sportievelingen die door middel van sportieve activiteiten geld ophaalt voor christelijke goede doelen.

We hebben de afgelopen jaren meer dan 200.000 euro bij elkaar gefietst. Op 5 juni 2026 nemen wij als stichting Cycling for Others een gewaagde uitdaging aan. We gaan flink wat hoogtemeters bedwingen in de Provence.

We hopen de iconische Mont Ventoux voor meerdere kanten te gaan bedwingen. Nou, en dat doen ze dus voor ons als Stichting VerenigdeHoop.

Wat mooi.

Dat is fantastisch. Ja. En dat levert ook echt wat op.

Ja, zo'n container kost gewoon 10.000, 12.000 euro en we willen eigenlijk twee containers versturen. Dus met alles erop en eraan praat je zo over 30.000 euro en dat gaat best hard. Zeker.

Ja. Nou, op de op de site van Cycling for Others kunt u dat allemaal nalezen als u dat wilt. Het staat ook op onze site vermeld www.verenigdehoop.nl. We zijn ontzettend blij met deze actie, want zo'n container, wat ik zei, dat kost veel geld.

En als je dat geld bij elkaar wil krijgen door allemaal kleine acties, dat kan natuurlijk ook. Maar dan, dat is heel intensief en dan moet je heel veel tijd kosten en heel veel energie. En ja, daarom zijn we ook heel blij met deze actie, want dat geeft een boost aan het geheel zeg maar.

Ja. Ja, prachtig dat ze daar mee willen werken zeg maar. Ja, zeker.

Ja, heel mooi. Ja, de container staat nu in Ridderkerk nog. Binnenkort gaan we hem vullen met alle apparatuur.

Ja. En dan is het wachten op de papieren uit Oeganda. Dat is wel een lastige, want in Oeganda zijn pas verkiezingen geweest.

En het is nu eenmaal zo, een tijd voor de verkiezingen, maar ook een tijd erna gebeurt er eigenlijk gewoon niks. Dus wij liggen waarschijnlijk nog steeds ergens in die stapel om behandeld te worden. Ja, dat is afwachten.

Ja. En we hopen dat we snel aan de beurt zijn dat we antwoord krijgen. Ja, natuurlijk.

Het is ook een staatsziekenhuis, dus de staat bemoeit zich er ook mee en die moet dus goedkeur geven over die container die eraan komt. Ja. Helaas zijn we al bijna aan het einde van het programma.

Ja, jammer. Heel erg bedankt voor je komst naar de studio en dat je alles uit hebt willen leggen. Graag gedaan.

En als mensen dit gesprek terug willen luisteren, kan dat via de website van RTV Ridderkerk, via uitzending gemist. Ga dan maar schatgraven onder de aandacht om de uitzending terug te luisteren.